Stichting Amaruq

 

In contact met mensen merken we steeds weer dat De Dood geen taboe meer is, maar Het Stervensproces dat zich afspeelt tussen leven en dood wel.

Wanneer Yarí vragen stelt over hoe mensen denken over hun stervensproces, krijgt ze meesttijds te horen wat mensen geregeld hebben over hun uitvaart, vaak tot in detail. Maar als zij vraagt hoe men de echt laatste periode van het leven, het stervensproces door willen brengen, wat ze wel en niet meer willen, met wie ze willen zijn, dan valt het vaak stil.

In de periode voor de ontkerkelijking waren er vaste gewoonten en rituelen waar stervenden en hun naasten houvast aan hadden of zich simpelweg aan overgaven omdat het zo hoorde.
Nog altijd kan een groep mensen hier op terug vallen tijdens het stervensproces, maar een groeiende groep loopt aan tegen een leegte, een niet weten.
Daarnaast speelde de ontwikkeling van de medische wetenschap een grote rol in hoe de beleving van het stervensproces veranderde.

Spreken over sterven betekent dat je je ermee bezig moet houden en dat roept vaak een zekere weerstand of weggestopte angst op wanneer er weinig of niets is om op terug te vallen. Maar ook wanneer men zich vast blijft grijpen aan de medische mogelijkheden onttrekt men zich aan wat sterven wezenlijk inhoud.

Vroeger was het stervensproces een onderdeel van het leven. Mensen stierven thuis terwijl dit proces en het dagelijkse leven samenvielen. Buren, familie, vrienden en geestelijken waren er om bijstand te bieden, om afscheid te nemen en voorbereidingen te treffen. Ieder nam de taak die op dat moment paste.
Sinds de ontkerkelijking en de medicalisering is het sterven meer en meer uit het leven verdwenen en is er een taboe ontstaan op het spreken over het stervensproces.

Het sterven opnieuw een volwaardige en van taboe ontdane plek in het leven geven maakt dat we ons weer echt kunnen verbinden met het nemen van afscheid, hoe pijnlijk en verdrietig dit meestal ook is. Ondanks deze pijn en verdriet is het stervensproces net als een geboorte een overgang. Een overgang die verschillende stappen kent die allemaal liefdevolle bewuste aandacht verdienen.

De stichting wil eraan bijdragen het ontstane taboe te doorbreken en het sterven weer een volwaardige en waardevolle plek in het leven terug te geven.

Kennis over het stervensproces verwerven is een van de manieren om dit taboe te doorbreken. Door het aanbieden van lezingen, workshops, individuele gesprekken en informatie op deze site draagt Stichting Amaruq hieraan bij.

Stichting Amaruq is opgericht door Yarí van Buel.

Yarí is een Rouwvrouw, een stervensbegeleider, coach en een sjamanistisch werker.
Zij behoort tot een groep stervensbegeleiders die de overgang van leven naar dood niet alleen vanuit medisch perspectief benadert, maar vooral ook vanuit een medemenselijk, holistisch, en spiritueel perspectief. Dat is helpend voor alle betrokkenen.

Yarí en het bestuur hopen met de werkzaamheden van de stichting toe te kunnen werken naar het vormgeven van een klein duurzaam hospice waar alle ruimte is voor sterven op een liefdevolle warme wijze, waar intimiteit gewaarborgd is, ruimte is voor ritueel en waar de primaire aandacht voor de stervende steunend is voor de naasten. 

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.